1.1       Sufiksowa notacja nazw zmiennych

 

Dobrze skonstruowany obiekt monitorujący stan zmiennej procesowej pozwala na wykonanie swojej kopii i przełączenie go na monitowanie innej zmiennej, poprzez zmianę tylko pojedynczej właściwości. Pierwszym z mechanizmów ułatwiających taką konstrukcję jest właściwość Zmienna główna i sufiksowa notacja nazw zmiennych.

Właściwości stanowe, grupa podstawowa

 

Tekst

=VarStringValue(V1)

 

Kolor

=Variable(V1)>50?Red:Black

 

Właściwości podstawowe

 

Główna zmienna

V1

Właściwości stanowe, grupa podstawowa

 

Tekst

#

 

Kolor

=Variable()>50?Red:Black

 

Powyższe fragmenty parametryzacji obiektu Tekst działają identycznie. W pierwszym przykładzie nazwa zmiennej jest użyta dwa razy. Zrobienie kopii i zmiana zmiennej wymagałaby ręcznej edycji dwóch właściwości. W drugim wariancie nazwa zmiennej użyta jest tylko raz. Użycie zmiennej głównej pozwala na zastosowanie bezparametrowej funkcji Variable oraz notacji skrótowej #, oznaczając odwołanie do sformatowanej wartości zmiennej głównej. Wykonanie kopii obiektu jest bardzo proste, co więcej będzie można też użyć funkcji edytora Grupowa zamiana zmiennych.

 

Właściwości podstawowe

 

Główna zmienna

V1

 

Zmienna sterowana

#Control

Właściwości stanowe, grupa podstawowa

 

Tekst

=VarStringValue(”#Value”)

 

Kolejny przykład pokazuje zastosowanie notacji sufiksowej bazującej na nazwie zmiennej głównej. Znak # użyty w kontekście nazwy zmiennej oznacza użycie wprost nazwy zmiennej głównej obiektu. W połączeniu z dodatkowym tekstem powoduje utworzenie nazwy zmiennej będącej połączeniem nazwy zmiennej głównej i podanego tekstu. W tym przykładzie nazwa zmiennej sterowanej to V1Control, a wyświetlany tekst, to wartość zmiennej V1Value. Ponieważ nigdzie nie ma bezpośredniego odwołania do zmiennej głównej, to V1  nie musi być nawet istniejącą zmienną.