1.3.3.2.    Pamięć dyskowa dla archiwum D, M, Y i H    

 

 

Wielkość potrzebnej pamięci dyskowej zależy w głównej mierze od liczby i wielkości przechowywanych rekordów zawierających kolejne punkty wszystkich archiwizowanych przebiegów zmiennych.

 

Dla archiwum typu H należy przewidzieć miejsce na dane pochodzące z okresu dwukrotnie dłuższego niż zadany horyzont czasowy.

 

Dla archiwum typu D, M i Y należy zapewnić obszar wystarczający dla danych z tylu plików danego typu, ile będzie przechowywanych równocześnie na dysku.

 

Dodatkowo w plikach zapamiętywane są informacje organizujące wewnętrzną strukturę plików. W archiwum D, M, Y i H te dodatkowe informacje zajmują ponad 10 % pliku dla przebiegów zawierających bardzo dużą liczbę danych (rzędu kilkudziesięciu KB dla jednej zmiennej). Dla mniejszej liczby danych udział ten rośnie.

 

Oszacowanie wielkości pamięci dyskowej zajmowanej przez rekordy danych nie może być jednoznaczne, gdyż dane te poddawane są kompresji, której efektywność zależy od charakteru przebiegu i sposobu parametryzacji archiwum. Każdy rekord przed kompresją składa się z 1 bajta statusu opisującego rekord (np. odróżniającego dziurę od danych), 4 bajtów znacznika czasu, 2 bajtów jakości zmiennej (zgodnej ze standardem OPC) i od 1 do 4 bajtów wartości zmiennej, w zależności od jej typu. Do pliku zapisywane są tylko te rekordy, dla których wartość zmieniła się w istotny sposób, tzn. o więcej niż zadaną przy parametryzacji dokładność rejestracji. Dla przebiegów wolnozmiennych (w odniesieniu do zadanej częstotliwości próbkowania) rejestracji podlegają tylko niektóre rekordy. W trakcie kompresji większość znaczników czasu zostaje zredukowana do 1 bajta lub nawet całkowicie pomijana, zostawiając jedynie ślad w bajcie statusu. Kompresja jest tym lepsza, im mniejsza jest wymagana dokładność rejestracji czasu. Kompresja pozwala także na redukcję większości wartości zmiennej do 1 lub 0 bajtów. Jedynie dla wartości zmieniających się skokowo o wartości dużo większe niż zadana dokładność rejestracji, kompresja może nie być tak skuteczna. Słowo jakości jest zapisywane tylko w razie jego zmiany. Także bajt statusu może zostać pominięty, jeżeli w kolejnych rekordach rozmiary zredukowanego znacznika czasu i wartości zmiennej są takie same.

 

W efekcie przy archiwizacji liczb stałoprzecinkowych lub zmiennoprzecinkowych z zadaną dokładnością rejestracji typowa wielkość rekordu po kompresji wynosi 1-2 bajty. Ta sama wielkość rekordu jest osiągana także dla liczb zmiennoprzecinkowych bez zadanej dokładności rejestracji przy niektórych funkcjach przeliczających Asmena, dla których wartość surowa jest liczbą stałoprzecinkową. Dla innych liczb zmiennoprzecinkowych typowa wielkość rekordu wynosi 3-5 bajtów.

 

Także dziury w archiwum włączone są do kompresji i zajmują 1-2 bajty.