1.3.1.4. Cechy archiwizacji prowadzonej w plikach o dedykowanym formacie

 

 

Cechy archiwizacji prowadzonej w plikach o dedykowanym formacie:

 

• nielimitowana liczba zmiennych rejestrowanych;

• maksymalna częstotliwość próbkowania = 1 s;

• kompresja danych – surowa próbka (10 bajtów) podlega kompresji, co wielokrotnie zmniejsza jej pojemność; stosowane są dwa rodzaje kompresji:

 

• w pierwszej kolejności pomijane są próbki z nieistotną zmianą wartości (tzw. strefa nieczułości);

• w drugim etapie zapisana próbka poddawana jest kompresji, zmniejszającej jej objętość typowo do 1-3 bajtów;

 

• typy danych archiwalnych: bajt, pojedyncze/podwójne słowo, zmienny przecinek;

• automatyczne zarządzanie biblioteką archiwum;

• wyliczanie i archiwizowanie szeregu predefiniowanych agregatów radykalnie przyśpieszających zaawansowaną analizę danych; efekt przyśpieszenia jest szczególnie zauważalny w instalacjach sieciowych, gdzie wiele stanowisk jednocześnie korzysta z zasobów jednego serwera;

• uzupełnianie „w locie” luk w archiwum, jeśli tylko w sieci zidentyfikowany został (samoczynnie) inny komputer posiadający w swoim archiwum brakujące dane. Mechanizm ten umożliwiaa realizację systemów, w którym centralna baza danych procesowych przechowywana w dedykowanym formacie plików Asix, zostanie wcześniej czy później automatycznie uzupełniona o brakujące informacje.