7 Wzorce

 

Wzorce to wstępnie sparametryzowane grupy obiektów. Wzorce identyfikowane są przez nazwę. Po utworzeniu wzorzec może być wielokrotnie osadzany na diagramach. Jeżeli definicja dowolnego elementu wzorca ulegnie zmianie, to automatycznie wpływa to na wszystkie diagramy używające wzorca.

Wzorzec może składać się także z pojedynczego obiektu. Pozwala to przygotować obiekty, które realizują pewien schemat działania. Zmiana tego schematu nie wymaga zmiany diagramów.

Osadzony wzorzec może zostać przekształcony na zwykłe obiekty. Powoduje to utworzenie na diagramie kopii wszystkich obiektów wzorca. Od tego momentu obiekty pochodzące z wzorca traktowane są jak każdy inny obiekt diagramu.

Wzorce mają identyczny zestaw właściwości i zdarzeń jak diagramy.

Kluczowym elementem definicji wzorca są parametry. Pozwala to wielokrotnie osadzać wzorzec z podaniem danych, na których wzorzec będzie pracować, w szczególności nazwy zmiennych procesowych.

Na etapie definicji wzorca definiowane są parametry wzorca. Definicja składa się z nazwy parametru oraz jego wartości domyślnej. Wartość domyślna używana jest w trakcie edycji wzorca oraz wtedy, gdy w miejscu osadzenia wzorca nie zostaną podane inne wartości parametru. Po zdefiniowaniu parametru można się do niego odwoływać we właściwościach obiektów składowych wzorca poprzez notację sufiksową %nazwa lub wywołanie funkcji Parameter.

Rys. Podstawowe właściwości wzorca.

 

W miejscu osadzenia wzorca należy podać właściwe wartości parametrów. 

Rys. Właściwości wzorca.