2.1 Prefiksy definicji właściwości

 

Poniższa tabelka opisuje sposób interpretacji definicji właściwości w zależności od użytego znaku prefiksu.

Prefiks

Znaczenie

Opis

~ lub brak

Wartość bezpośrednia

Wartość właściwości jest podana bezpośrednio i nie ulega zmianie w trakcie używania elementu. Sposób podania wartości zależy od typu właściwości.

 

Przykłady:

 

Red

Właściwości określające kolor akceptują nazwę koloru.

 

Tak

Właściwości typu logicznego akceptują teksty Tak i Nie.

 

Płaski

Specjalizowane właściwości mogą mieć własny zestaw dopuszczalnych wartości.

 

10

Duża część właściwości akceptuje wartości liczbowe.

 

#

Zmienna główna

W zależności od kontekstu użycia, notacja z prefiksem # pozwala odwołać się do nazwy lub wartości zmiennej głównej. Nazwa zmiennej głównej jest definiowana we właściwości Główna zmienna obiektu. Odwołania do zmiennej głównej można stosować tylko w kontekście obiektu.

 

W przypadku właściwości, które reprezentują nazwę zmiennej (np. Zmienna sterująca) składnia notacji jest następująca:

 

#[sufiks]

 

Użycie tylko znaku # oznacza wprost nazwę zmiennej głównej. Dodanie sufiksu pozwala utworzyć nazwę utworzoną z połączenia nazwy i zmiennej głównej i sufiksu.

 

Przykład:

 

#_limit

 

Jeżeli zmienna główna posiada nazwę Z1, to zostanie utworzona nazwa  Z1_limit.

 

Dla właściwości, które nie mają charakteru nazwy zmiennej, prefiks # oznacza odwołanie do wartości zmiennej. W tym przypadku składnia notacji jest następująca:

 

#[sufiks][.numer_bitu[r]]

 

Jeżeli sufiks nie jest podany, to pobierana jest bieżąca wartości zmiennej głównej obiektu. Jeżeli sufiks jest podany, to pobierana jest wartość zmiennej procesowej o nazwie złożonej z nazwy zmiennej głównej i podanego sufiksu.

Opcjonalne użycie klauzuli numeru bitu pozwala zamiast wartości zmiennej, zwrócić wartość wybranego bitu jako wartość typy logicznego true/false. Znacznik r pozwala odwrócić logikę: wartość true jest zwracana, gdy wartość bitu jest równa 0.

Wartość zwracana przez wyrażenie z prefiksem # musi być kompatybilna z typem właściwości, w kontekście której zostało użyte.

 

Przykłady:

#

Zwraca wartość zmiennej głównej. Użycie we właściwości Tekst obiektu Tekst spowodowałoby wyświetlenie wartości zmiennej skonwertowanej na postać tekstową.

 

#_limit

Jeżeli zmienna główna posiada nazwę Z1, to pobrana zostanie wartość zmiennej Z1_limit.

 

#.0

Zwraca wartość logiczną wyliczaną na podstawie stanu najmłodszego bitu wartości zmiennej głównej.

 

&

Zmienna procesowa

Pobranie wartości dowolnej zmiennej procesowej. Nazwę zmiennej należy podać po znaku prefiksu. Pełna składnia notacji jest następująca:

 

&nazwa_zmiennej[.numer_bitu[r]]

 

Opcjonalne użycie klauzuli numeru bitu pozwala zamiast wartości zmiennej, zwrócić wartość wybranego bitu jako wartość typy logicznego true/false. Znacznik r pozwala odwrócić logikę: wartość true jest zwracana, gdy wartość bitu jest równa 0.

Wartość zwracana przez wyrażenie z prefiksem # musi być kompatybilna z typem właściwości, w kontekście której zostało użyte.

 

Przykład:

 

&z1

Pobranie wartości zmiennej z1.

 

@

Atrybut zmiennej

Pobranie wartości atrybutu zmiennej procesowej z bazy definicji zmiennych. Nazwę zmiennej procesowej i atrybutu należy podać po znaku prefiksu.  Jeżeli nazwa zmiennej nie jest podana, to używana jest zmienna główna obiektu. Jeżeli nazwa atrybutu nie jest podana, to pobierany jest atrybut domyślny właściwości.

Wartość atrybutu musi być kompatybilna z typem właściwości, w kontekście której została użyta.

 

Przykład:

 

@

Pobiera atrybut domyślny zmiennej głównej. Można użyć tej formy tylko wtedy, gdy właściwość ma zdefiniowany atrybut domyślny.

 

@Description

Pobiera opis zmiennej głównej obiektu.

 

@Z1.Description

Pobiera opis zmiennej Z1.

%

Parametr

Pobranie wartości parametru wzorca lub diagramu. Nazwę parametru należy podać po znaku prefiksu. Parametry są mechanizmem pozwalających na tworzenie wzorców i diagramów, których działanie zależy od parametrów dostarczanych dopiero w momencie użycia elementu.

Wartość parametru musi być kompatybilna z typem właściwości, w kontekście której została użyta.

 

Przykład:

 

%zmienna

Pobranie wartości parametru diagramu lub wzorca o nazwie zmienna.

 

$

Napis wielojęzyczny

Odwołanie do tekstu wielojęzycznego zdefiniowanego w panelu roboczym Napisy aplikacji (otwieranym za pośrednictwem panelu eksploratora aplikacji). Identyfikator napisu należy podać po znaku prefiksu.

Prefiks $ można stosować tylko we właściwościach o znaczeniu tekstowym. W trakcie działania aplikacji, w miejscu zastosowania zostanie wyświetlony tekst w aktualnym języku pracy aplikacji.

!

Właściwość globalna

Pobranie wartości właściwości globalnej. Nazwę właściwości należy podać po znaku prefiksu.

Wartość właściwości globalnej musi być kompatybilna z typem właściwości, w kontekście której została użyta.

 

Przykład:

 

!KolorLowLow

Pobranie wartości właściwości globalnej o nazwie KolorLowLow.

 

=

Wyrażenie

Wyliczenie wartości wyrażenia arytmetycznego. Treść wyrażenia należy podać po znaku prefiksu.

Wynik wyrażenia może być zależny od wielu czynników (np. wartości zmiennych procesowych). Jest wyliczany na bieżąco w trakcie działania aplikacji.

Zobacz: Wyrażenia.

Wynik obliczenia wyrażenia musi być kompatybilny z typem właściwości, w kontekście której wyrażenie zostało użyte.

 

Przykład:

 

=”Temperatura = ” + Variable(t1)

Wynikiem wyrażenia jest tekst łączący napis „Temperatura = ”  z wartością zmiennej t1.

 

^

Akcja operatorska

Definiuje treść akcji operatorskiej, która zostanie wykonana w momencie zajścia zdarzenia. Treść akcji należy podać po znaku prefiksu.

W parametrach akcji mogą być wewnętrznie użyte wyrażenia. Stwarza to możliwość wykonywania akcji, których działanie zależy od czynników typu wartość zmiennej procesowej itp..

Zobacz:  Akcje operatorskie.

 

Przykład:

 

^SetVariable(”#”,Variable()+1)

Akcja spowoduje zwiększenie bieżącej wartości zmiennej głównej obiektu o 1.

 

 

 

UWAGA:

Nie każdy prefiks jest dopuszczalny w każdym kontekście użycia. W definicji zdarzeń można używać wyłącznie prefiks akcji operatorskich. Niektóre właściwości mogą być wprowadzane tylko w sposób bezpośredni – dotyczy to przede wszystkim właściwości okien i paneli.